Images de page

Ε Υ Μ Ε Ν Ι Δ Ε Σ.



ΠΡΩΤΟΝ μεν ευχή τηδε πρεσβεύω θεών
την πρωτομαντιν Γαλαν εκ δε της θέμιν,
η δη το μητρος δευτέρα τόδ' έζετο
μαντείον, ως λόγος τις εν δε το τρίτο
λάχει, θελούσης, ουδε προς βίαν τινός,
Τιτανίς άλλη παις χθονός καθέζετο
Φοίβη δίδωσι δ' ή γενέθλιον δόσιν
Φοίβω το Φοίβης δ' όνομ' έχει παρώνυμον.
λιπών δε λίμνην Δηλίαν τε χοιράδα,
κέλσας επ' ακτας ναυπόρους της Παλλάδος,

10 15

1. πρώτον μεν apodosin habet in έπειτα, ν. 29.

“Primum, inquit, precor obtestorque Deos Delphicos ut faveant mihi adytum ingressuræ : deinde ingredior.” (Paley.)

Ιd. πρεσβεύω θεών, «I give precedence amongst Gods.”

5. θελούσης, scil. Θέμιδος.-πρός βίαν τινός. Εschylus probably alludes to the account given by Pindar, who makes Earth contend fiercely with Apollo for the oracular seat (see Schol. on Eum. 2). Euripides seems to follow this myth, Iph. Taur. 1234 sqq.

7. Þ, femin. from ôs, ille. (Paley.) — Hermann after Porson, reads δίδωσιν ή.

-γενέθλιον δόσιν. On the tenth day after a child's birth, when it was named, the festival called αμφιδρόμια was held, , and the relations brought presents (οπτήρια). Serv. on Τer. Phorm. init.

9. χοιράδα, properly a crag shaped like a hog's back, from χοίρος: 8ο δαχία, “a precipitous shore,” from δάχις, in Prom. V. 738. Comp. Eur. Troad. 89, and Virg. Æn.“ Dorsum immane mari summo."

10. ναυπόρους. Transl. “ the shipharbouring shores of Pallas,” i. e. the shores near Athens which ships pass through to the harbours of Piræus, Phalerum, &c.

ές τήνδε γαίαν ήλθε Παρνασσου θ' έδρας.
πέμπουσι δ' αυτόν και σεβίζουσιν μέγα
κελευθοποιοί παίδες Ηφαίστου, χθόνα
ανήμερον τιθέντες ημερωμένην.
μoλόντα δ' αυτόν κάρτα τιμαλφει λεως,
Δελφός τε χώρας τήσδε πρυμνήτης άναξ.
τέχνης δέ νιν Ζευς ένθεον κτίσας φρένα,
ίζει τέταρτον τόνδε μάντιν έν θρόνοις.
Διός προφήτης δ' έστι Λοξίας πατρός.
τούτους εν ευχαις φροιμιάζομαι θεούς.
Παλλάς προναία δ' εν λόγοις πρεσβεύεται.
σέβω δε νύμφας, ένθα Κωρυκές πέτρα
κοίλη, φίλορνις, δαιμόνων αναστροφή
(Βρόμιος δ' έχει τον χώρον, ουδ' αμνημονώ,
εξ ουτε Βάκχαις εστρατήγησεν θεός,
λαγώ δίκην Πενθεί καταρράψας μόρον")
Πλειστού τε πηγας, και Ποσειδώνος κράτος


25 30

11. Παρνασσού, the Ionic form. Dobree, Adv. ii. 175.

13. παίδες Ηφαίστου: the Athenians generally; as descended from Erichthonius, son of Hephæstus and Athena, according to one legend : and particu larly, all clever artisans.

On some copper coins of Athens is found the head of Hephaestus, with hammer, tongs, &c.

16. πρυμνήτης άναξ. Comp. Shakspere, Henry VI. Part ii. act 2, scene 3, “God and king Henry govern England's helm :" where “realm” is wrongly read.

17. κτίσας ποιήσας, as v. 684, μηδ' άκαρπώτους κτίσαι.

21. προναία causam indicat quare Pallas post Apollinem commemoratur.” (Scholefield.) Herodotus, i. 92, men.

tions this temple of Athene προναία at Delphi. The name πρόνοια 18 of later origin. It may be doubted whether this line is not the quotation of some Scholiast which has crept into the text. –εν λόγοις, “in my subsequent address,” opposed in a manner to èv eủxais, v. 20. Comp. Choeph. 631, κακών δε πρεσβεύεται το Λήμνιον λόγο. Ηerm. reads ευλόγως, unnecessarily.

24. ουδ' αμνημονώ, scil. αυτου εν λόγοις, “I do not forget to address him.

25. εστρατήγησεν = στρατηγός ήν.

27. Comp. Αpoll. Rhod. ii. 71. Κωρύκιαι νύμφαι Πλειστοίο θύγατρες.Ποσειδώνος, who was lord of Delphi μέσφα Καλαυρείης ήλθεν ες αντίδoσιν, Callim. in Schol.


καλούσα, και τέλειον ύψιστον Δία.
έπειτα μάντις εις θρόνους καθιζάνω.
και νυν τυχεϊν με των πριν εισόδων μακρο
άριστα δοΐεν κει πάρ' Ελλήνων τινές,
ίτων πάλη λαχόντες, ως νομίζεται
μαντεύομαι γαρ, ώς αν ηγήται θεός.-
ή δεινά λέξαι δεινά δ' οφθαλμοίς δρακείν
πάλιν μ' έπεμψεν εκ δόμων των Λοξίου,
ως μήτε σωκείν, μήτε μ' ακταίνειν στάσιν:
τρέχω δε χερσίν, ου ποδωκία σκελών
δείσασα γαρ γραύς, ουδέν αντίπαις μεν ούν.
εγω μεν έρπω προς πολυστεφή μυχόν
ορώ δ' επ' ομφαλώ μεν άνδρα θεομυση
έδραν έχοντα, προστρόπαιον, αίματι
στάζοντα χείρας, και νεοσπαδες ξίφος
έχoντ', έλαίας θ' ύψιγέννητον κλάδον,
λήνει μεγίστη σωφρόνως εστεμμένον,


31. πάρα for πάρεισιν. See Εurip. thing—a cipher.” Comp. Suppl. 720, Med. 441, σοι δ' ούτε πατρός δόμοι- γυνή μονωθείσ' ουδέν ούκ ένεστ' 'Αρης.πάρα. Αrist. Acharn. 862.

μεν ούν
- immo vero--

-“Nay, she is like 33. μαντεύομαι γάρ. The connexion a child in strength rather than a woman." with v. 32 is, “Apollo declares by the Jelf, Gr. Gr. 550 b, wrongly connects lots in what order he wishes the different ουδέν δείσασα. envoys to consult him-and in that

41. προστρόπαιον, see Introd. 8 22. order alone can I prophesy." Comp. 42. νεοσπαδες ξίφος. This tallies Numbers xxii. 38.

exactly with the last scene of the Choe36. στάσιν. There is no necessity phoro ; Orestes is supposed to have to change this (the MSS. reading) to betaken himself to his place of refuge so βάσιν. «To keep my posture erect,” quickly, as not to have yet relinquished is surely as appropriate an expression

his weapon. as “my footsteps.” ακταίνω, ν. Ruhnk. 44. λήγει (land), “a woollen fillet.” on Timæus, p. 21.

-μεγίστφ. The commentators rightly 37. τρέχω χερσίν, “I run by the help object to the tameness of this epithet. of my hands,i.e. by catching at what- Linwood ingeniously remarks that the ever gives support,

next line (τηδε γαρ τρανώς ερώ) is a kind 38. ουδέν, “is naught, good for no- of apology for the Priestess dwelling ουδ' ήτις αια τούτ' έπεύχεται γένος 80 particularly on the size of the fillet. . the allusion in Φίνεως δείπνον.-Comp. But it is scarcely probable that Æschylus Milton's “Harpy-footed Furies.” wrote μεγίστω. The old emendation, 51. φερούσας, “plundering,” 88 in añvel mèv oids, does not help us; nor is άγω και φέρω.

αργητι μαλλί τηδε γαρ τρανώς έρω.

45 πρόσθεν δε τάνδρός τούδε θαυμαστός λόχος εύδει γυναικών έν θρόνοισιν ήμενος. ούτοι γυναίκας, αλλά Γοργόνας λέγω ουδ' αύτε Γοργείοισιν εικάσω τύπους: είδόν ποτ' ήδη Φινέας γεγραμμένας

50 δείπνον φερούσας άπτεροί γε μην ιδεών αυται, μέλαιναι δ' ες το παν βδελύκτρoποι: ρέγκουσι δ' ου πλαστοίσι φυσιάμασιν εκ δ' όμμάτων λείβουσι δυσφιλή λίβα και κόσμος ούτε προς θεών αγάλματα

55 φέρειν δίκαιος, ούτ' ες ανθρώπων στέγας. το φύλον ουκ όπωπα τησδομιλίας,

άπτεροι, they are πτεροHermann's strange compound, μεγιστο- φόροι in Eurip. Orest. 311.-γε μην = σοφρόνως, justifed by μεγιστότιμος in « tamen.” The ellipse is και τοιαύται και Suppl. 679. I would suggest to the εισιν αίδε· άπτεροί γε μην, « and such reader λήγει μεν έs το σώφρον εξεστεμ

would these be, were it not that,” &c. μένον.

53. ου πλαστοίσι, “unapproachable' 45. τηδε-ερώ. «For on this point on account of the virus.

Elmsl. on I can speak clearly." She has no doubt Med. 149 says this word should be about the suppliant, but as to what crea- written πλατος, (as in πλάτις, xor.) tures those may be who are sleeping But surely πελαστός, πλαστος, may round him, she is at fault. épô," I can come from πελάζω, 88 θαυμαστός from speak, I am in a condition to speak :" θαυμάζω, στεγαστος, ασφάδαστος, &c. the future seems occasionally to have Comp. Blomf. on Pr. V. 741. this potential sense, as eindow, v. 49, “I 54. λίβα, scil. αίματος: comp. Choeph. can liken them.”

1055, κάξ όμμάτων στάζουσιν αίμα δυσ49. Comp. Prom. V. 799, Choeph. φιλές. 1045.

57. το φύλον-πόνων. “I have not 50. είδονγεγραμμένας.

discovered the tribe to which this probably, some well-known picture company belongs; nor what land can Athens. Of course it was unnecessary aver, that nurturing such a brood with to mention the “Αρπυιαι by name, as impunity, it is not subsequently brought the audience would instantly recognise to mourn its disasters.” móvwy as Prom.

This was,


τρέφουσ' ανατί μη μεταστένειν πόνων τάντεύθεν ήδη τωνδε δεσπότη δόμων αυτή μελέσθω, Λοξία μεγασθενεί. ιατρόμαντις δ' έστι και τερασκόπος, και τoίσιν άλλοις δωμάτων καθάρσιος.



ούτοι προδώσω δια τέλους δέ σοι φύλαξ εγγύς παρεστως, και πρόσω η αποστατών, εχθροίσι τοις σοις ου γενήσομαι πέπων. και νυν αλoύσας τάσδε τας μάργους ορας ύπνω πεσούσαι δ' αι κατάπτυστοι κόραι,


the juncture," when the past time joins the present—i. e. "just now, lately.") ένδοι comes from an old nom. ένδον “the interior.” In the case of adjectives, the o is invariably dropt, and thus the termination becomes ..

63. τoίσιν άλλοις. « Ergo εαυτό etiam." Pal.

64. διά τέλους: Ηesych. δια παντός:penitus, “throughout.” 65. και πρόσω γ Blomf. for και πρόσω

Conjunctiones istas (και-δε) in eodem sententiæ membro haud credo occurrere apud istius ævi scriptores nisi per librariorum errorem.” Porson on Eur. Orest. 614. Comp. Blomf. Not. Pr. V. 1018. We might read πρόσωθ' here with Wakefield. See note on v. 287. Paley retains και πρόσω δ'.

ν. 405, στένω σε τας ουλομένας τύχας. Comp. Εur. Ηec. 1256, Jelf, Gr. Gr. 8 488, for the construction. Herm. and Pal. read πόνον, “to repent of its pains ;” but the sense is much the same.

59. ανατί. The following rules respecting Adverbs derived from the Dative Sing. of Nouns may be deduced from Blomfield's Gloss. on Pr. V. 216. 1. When the dative ends in n, q, or el,

the adverbial termination is el. Επαmples: αυτοβοεί from βοή (written

Boei before the invention of the
letters η and ω), αυτοετεί from

έτει, παμπληθεί, &c.
2. When the dative ends in φ,

the adverbial termination is l. Επαmples: ανατος, ανατώ (ανατοί),

ανατί· πανομιλί, &c. All these Adverbs were, in fact, originally Datives, and should be translated with a dative sign; as tavonul, "with all the people;” ανατί, with impunity,” &c. The old termination ou is retained in some instances, all of them substantives, οίκοι, πέδου, αρμοί, ένδοι. (For αρμοί, dat. from ápuós, "junctura,” is literally " at

68. πεσούσαι, nomin. pendens, as vv. 95, 100, 455. It appears to be an instance of that species of Anacoluthon, not uncommon in Thucydides, where the writer begins a sentence with one construction, and then diverges into parenthetical clauses; so that he forgets or finds it inconvenient to return.

« PrécédentContinuer »