Images de page
PDF
ePub

δε κύβων τριάδος. Ξύμπας δε ούτος αριθμός γεωμετρικός, τοιούτου κύριος, αμεινόνων τε και χειρόνων γενέσεων..

Ας όταν αγνοήσαντες υμϊν οι φύλακες ξυνοικίζω σιν νύμφας νυμφίοις παρά καιρον, ουκ ευφυείς ουδ' ευτυχείς παίδες έσονται. "Ων καταστήσονται μεν τους αρίστους οι πρότεροι όμως δε όντες ανάξιοι, εις τας των πατέρων αυ δυνάμεις ελθόντες και ημών πρώτον άρξονται αμελεϊν, φύλακες όντες, παρ' έλαττον του δέοντος ήγησάμενοι τα μουσικής, δεύτερον δε τα γυμναστικής · όθεν αμoυσότεροι γενήσονται υμίν οι νέοι. Εκ δε τούτων άρχοντες ου πάνυ φυλακικοί καταστήσονται προς το δοκιμάζειν τα Ησιόδου τε και τα παρ' ημίν γένη , χρυσούν τε, και αργυρούν, και χαλκούν, και σιδηρούν. “Όμού δε μιγέντος σιδήρου αργύρω, και χαλκού χρυσώ, ανομοιότης εγγενήσεται και ανωμαλία ανάρμοστος και γενόμενα, ού αν έγγένηται , αεί εντίκτει πόλεμον και έχθραν.

Τί ούν το μετά τούτο; Στασέως γενομένης και ειλκέτην άρα εκατέρω τώ γένη , το μέν σιδηρούν και χαλκούν , επί χρηματισμών και γής κτήσιν και οικίας, χρυσίου τε και αργύρου: το δ' αυ χρυσούν τε και αργυρούν και άτε ου πενομένω, αλλά φύσει όντε πλουσίω , τας ψυχάς επί την αρετήν και την αρχαίαν κατάστασιν ηγέτην. Βιαζομένων δε και αντιτεινόντων αλλήλους , εις μέσον ώμολόγησαν γήν μεν και οικίας κατανειμαμένους ιδιώσασθαι και τους δε πρίν égaux, à l'unité près , et de deux inégaux; ensuite, cent cubes du ternaire. Voilà le nombre géométrique, dont le pouvoir préside au bonheur ou au malheur de la naissance.

» Tes magistrats, ignorant ces mystères, mettront à contre-temps les épouses dans les bras de leurs époux , et les enfans n'auront pour eux ni la nature ni la fortune. Il est vrai que leurs pères élèveront aux places les meilleurs d'entre eux; mais, indignes de cet héritage de gloire et de puissance, ces fils dégénérés n'en commenceront pas moins par négliger le culte des Muses, et tous les arts que nous enseignons, tous les exercices du corps et de l'esprit : vous n'aurez qu'une jeunesse indocile à notre voix. Les chefs qu'on y, choisira ne veilleront plus à discerner les races d'or, d'argent, d'airain et de fer, chantées par Hésiode et par nous. Ce mélange du fer avec l'argent, et de l'airain avec l'or, produira bientôt une affreuse dissemblance, une irrégularité fatale ; et de ces vices, en tout temps, en tout lieu, naissent la discorde et l'inimitié.

» La sédition une fois déclaréę , les races de fer et d'airain céderont à leur penchant inné d'acquérir des richesses, des terres, des maisons, de l'argent et de l'or, tandis que les deux autres, libres de ces besoins et riches par elles-mêmes, trouveront toujours dans leur âme de quoi s'attacher à l'ancien ordre et à la vertu. Mais fatigués de leur résistance mutuelle, déjà ces chefs opiniâtres conviennent de se partager et de garder comme un bien domestique les terres et les domaines de la patrie ; déjà les citoyens, ces hommes φυλαττομένους υπ' αυτών , ως ελευθέρους, φίλους τε και τροφέας, δουλωσάμενοι τότε, περιοίκους τε και οικέτας έχοντες και αυτοί πολέμου τε και φυλακής αυτών επιμελείσθαι.

DE REPUBLICA, VIII.

ATLANTIS.

"ΑΚΟΥΕ δή, ώ Σώκρατες, λόγου μάλα μεν αποτόμου, παντάπασί γε μην αληθούς, ως δή των επτά σοφών σοφώτατος Σόλων ποτ' έφη. Ήν μεν ούν οικείος και σφόδρα φίλος ημίν Δρωπίδου του προπάππου, καθάπερ λέγει πολλαχού και αυτός εν τη ποιήσει προς δέ Κριτίαν τον ημέτερον πάππον είπεν, ως απομνημόνευεν αυ προς ημάς ο γέρων , ότι μεγάλα και θαυμαστά τηςδ' είη παλαια έργα της πόλεως, υπό χρόνου και φθοράς ανθρώπων' ηφανισμένα πάντων δε εν μέγιστον, ού νύν επιμνησθείσι πρέπον αν ημίν είη , σοι τε αποδούναι χάριν, και την θεόν άμα εν τη πανηγύρει δικαίως και αληθώς οϊόνπερ υμνούντας εγκωμιάζειν.

Εγώ φράσω παλαιών ακηκοός λόγον ου νέου ανδρός: ήν μεν γαρ δή τότε Κριτίας, ως έφη, σχεδόν εγγύς ήδη των εννενήκοντα ετών, εγώ δε πη μάλιστα δεκέτης. Η δε Κουρεώτις ημίν ούσα ετύγχανεν 'Απατουρίων' το δε της εορτής ξύνηθες εκάστοτε , και τότε ξυνέβη τοϊς παισίν. Άθλα γαρ ημίν οι πατέρες έθεσαν ραψωδίας. Πολλών μεν ούν δή και πολλά ελέχθη ποιητών ποιήματα: άτε δε libres, ces amis, ces nourriciers fidèles, qu'ils avaient jusqu'alors défendus, ne sont plus pour eux que des sujets, des esclaves, forcés d’être leurs satellites et de mourir à leur place dans les combats. »

RÉPUBLIQUE, Liv. VIII.

L'ATLANTIDE.

ECOUTE, 8 Socrate , dit Critias, une histoire merveilleuse , mais véritable , racontée jadis par Solon , le plus sage des sept sages. Frère de Dropides, notre bisaïeul , qu'il nomme souvent avec affection dans ses poésies, il disait à notre aïeul Critias , comme nous l'a redit ce vieillard , que l'antiquité dérobait au souvenir les actions les plus admirables de notre patrie, effacées par le temps et par les malheurs de l'humanité ; mais surtout un grand événement, dont tu regarderas le récit et comme une dette que je paie à ton amitié, et comme un hymne de reconnaissance que nous adressons à la déesse dans cette fête des Panathénées.

Lorsque notre aïeul nous rapporta ce fait des premiers siècles , il approchait de quatre-vingt-dix ans, et moi, j'en avais dix : c'était le troisième jour des, Apaturies, que les enfans célèbrent encore aujourd'hui en répétant des chants poétiques. Nos

parens avaient proposé des récompenses aux vainqueurs; et parmi les vers de ce concours, nous PENSÉES DE PLATON.

25

νέα κατ' εκείνον τον χρόνον όντα τα Σόλωνος, πολλοί των παίδων ήσαμεν. Είπεν ούν τις τών φρατόρων, είτε δή δοκούν αυτό τότε , είτε και χάριν τινά το Κριτία φέρων, δοκείν οι τά τε άλλα σοφώτατον γεγονέναι Σόλωνα, και κατά την ποίησιν αύ, των ποιητών πάντων ελευθεριώτατον. Ο δε γέρων, σφόδρα γαρ ούν μέμνημαι, μάλα τε ήσθη και διαμειδιάσας είπεν: Εί γε, ώ 'Αμύνανδρε, μή παρέργω τη ποιήσει κατεχρήσατο, αλλ' εσπουδάκει καθάπερ άλλοι, τον τε λόγον, δν απ’ Αιγύπτου δεύρο ήνέγκατο, απετέλεσε, και μη διά τάς στάσεις, υπό κακών τε άλλων όσα εύρεν ενθάδε ήκων , ηναγκάσθη καταμελήσαι, κατά την εμήν δόξαν, ούτε Ησίοδος, ούτε "Ομηρος, ούτε άλλος ουδείς των ποιητών, ευδοκιμώτερος εγένετο άν ποτε αυτού. Τις δ' ούν ο λόγος, ή δ' ος , ώ Κριτία ; Περί μεγίστης, έφη, και ονομαστοτάτης πασών δικαιόταταν πράξεως ούσης, ών ήδε ή πόλις έπραξε μέν, διά δε χρόνον και φθοράν των εργασαμένων ου διήρκεσε δεύρο ο λόγος. Λέγε εξ αρχής, ή δ' ός, τί τε, και πώς, και περί τίνων ως αληθή διακηκοώς έλεγεν ο Σόλων.

"Έστι τις κατ’ Αίγυπτον, ή δ' ός, εν τώ Δέλτα, περί και κατά κορυφήν σχίζεται το τού Νείλου ρεύμα , Σαϊτικός επικαλούμενος νομός: τούτου δε του νομού μεγίστη πόλις Σάϊς • όθεν δή και Άμασις ήν ο βασιλεύς. Οί της πόλεως θεός αρχηγός έστιν, Αίγυπτιστι μέν τούνομα Νηίθ, Ελληνιστί δε, ως και εκείνων λόγος , Αθηνά. Μάλα δε φιλαθήναιοι και τινά τρόπον οικείοι τώνδ' είναι φασίν. Οι δη Σόλων έφη πορευθείς σφόδρα τε γενέσθαι παρ' αυτούς έντιμος και δη και τα παλαιά ανερωτών τους μάλιστα περί ταύτα των ιερέων εμπείρους, σχεδόν ούτε αυτόν, ούτε

« PrécédentContinuer »