Images de page
PDF
ePub

d'autres îles, semées à l'entour, exposaient notre continent aux invasions de ces peuples, à qui elles offraient un facile passage à travers l'Océan. Je nomme ainsi la vaste mer qui s'étend au-delà du détroit; car je ne vois en deçà qu'un port, un hâvre pour les vaisseaux. Ce véritable Océan, ce continent immense étaient soumis à des monarques puissans et superbes, qui, non contens de régner sur l'Atlantide, les îles voisines et une partie de la terre-ferme, venaient de conquérir la Libye jusqu'à l'Egypte, et l'Europe jusqu'à la Tyrrhénie. Ils avaient rassemblé leurs armées ; et peutêtre vos pères et les nôtres, tous les peuples en deçà du détroit, allaient être leurs esclaves. Mais on vit bien alors, ô Solon, la force et la valeur de ta patrie Athènes, qui dut le commandement à son égalité d'âme et à ses talens militaires, mena d'abord les Grecs au combat; mais délaissée par ses alliés, seule elle affronta le péril, terrassa les conquérans, éleva des trophées, garantit de l'esclavage les nations encore libres et, jusqu'au détroit d'Hercule, rendit aux autres l'indépendance et la paix. Les siècles amenèrent ensuite le jour inévitable, la nuit désastreuse, où, dans un tremblement de terre, au milieu des inondations, tous vos guerriers furent entraînés sous les abîmes, et l'ile Atlantique, recouverte à jamais par les flots. Aujourd'hui cette mer est inaccessible; et la fange du continent

:

[ocr errors]

λαγος, πηλοῦ καταβραχέος ἐμποδὼν ὄντος, ὃν ἡ νῆσος ἑζομένη παρέσχετο.

Τὰ μὲν δὴ ῥηθέντα, ὦ Σώκρατες, ὑπὸ τοῦ παλαιοῦ Κριτίου κατ ̓ ἀκοὴν τὴν Σόλωνος, ὡς ξυντόμως εἰπεῖν, ἀκήκοας.

1

FINIS.

TIMAEUS.

englouti arrête les navigateurs, qui veulent visiter

ces ruines. »

Voilà, Socrate, le récit que le vieux Critias avait entendu faire à Solon.

FIN.

TIMÉE.

ΣΥΛΛΟΓΗ ΛΕΞΕΩΝ ΠΛΑΤΩΝΙΚΩ͂Ν

̓ΕΚ ΤΙΜΑΙΟΥ, ΚΑΙ ΜΟΙΡΙΔΟΣ, ΚΑΙ ̓́ΑΛΛΩΝ·

Α.

̓́ΑΓΑΛΜΑ· πᾶν ἀνάθημα· καλλώπισμα πᾶν, ἐφ ̓ ᾧ τὶς ἀγάλ

λεται καὶ χαίρει.

̓́Αγαμαι· ἀποδέχομαι, θαυμάζω ἄγαν.

̓́Αγροικος· σκληρὸς καὶ ἀπαίδευτος, ἢ ὁ ἐν ἀγρῷ κατοικῶν,
̓Αγρονόμοι· οἱ τοῖς ἀγροῖς ἐπιφοιτῶντες ἄρχοντες.

Αγχίσποροι· ἐγγὺς γένους.

̓Αετὸς, ̓Αττικοί· αἰετὸς, Έλληνες.

Αἰκία· ὕβρεως δίκη,

̓Αλίβαντας τόπους ἐν ᾅδου, ἢ καὶ αὐτοὺς τοὺς νεκροὺς νοητέον διὰ τὴν τῆς λιβάδος ἀμεθεξίαν.

̓Αλιτηριῶδες· ἁμαρτωλὸν ἢ πλάνον· ἄλη γὰρ ἡ πλάνη καὶ ἡ ἁμαρτία.

̓Αμεταστρεπτί· οὐχ ὑποστρέφων εἰς τοὐπίσω.

̓Ανασχινδυλευθῆναι· ἀνασκολοπισθῆναι, ἀνασταυρωθῆναι.
̓Ανδρηλατεῖν· ἄνδρας ἐξελαύνειν καὶ φυγαδεύειν.

̓Αποδιοπομπεῖσθαι· ἀποπέμπεσθαι καὶ διωθεῖσθαι τὰ ἁμαρτήματα, συμπράκτορι χρώμενος τῷ Διΐ.

̓Αποκτιννύναι, ̓Αττικῶς· ἀποκτεῖναι, Ἑλληνικῶς.

̓Αριστίνδην· κατ ̓ ἀνδραγαθίαν αἱρετὸν, κατ ̓ ἐκλογὴν καὶ αἵρεσιν τῶν ἀρίστων.

̓́Αρνυσθαι· ἀντὶ τοῦ καταλλάσσεσθαι· ὅθεν καὶ τὸ Μισθαρνεῖν, τὸ μισθὸν ἀντὶ τινὸς λαμβάνειν λέγεται.

̓́Αρτι· πρὸ ὀλίγου χρόνου πεποιημένος.

̓Ατεχνῶς· ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς καὶ χωρὶς πανουργίας, καὶ οἷον ἀπλάστως.

̓Ατυχῆσαι· μὴ τυχεῖν.

B.

Βαλάντιον, ̓Αττικῶς· μαρσίππιον, ̔Ελληνικῶς.

Βδάλλειν· ἀμέλγειν.

Βέβηλοι· ἀμύητοι.

Βλίττειν· ἀφαιρεῖν τὸ μέλι ἀπὸ τῶν κηρίων.

Βραβεὺς, οὐ βραβευτής.

Βραδύτερον, οὐ βράδιον.

Γ.

Γελοῖον· ἐφ ̓ ᾧ τὶς ἂν γελάσειεν, ἤγουν, καταγέλαστον.

Γενναῖος· ὁ εὖ γεγονώς.

Γίγνεται, ̓Αττικῶς· γίνεται, Ἑλληνικῶς.

Γνωματεύοντα· διακρίνοντα καὶ διαγινώσκοντα.

Γραῦς, ̓Αττικῶς· γραῖα, Ἑλληνικῶς.

Δ.

Δῆμος· εἷς ἐκ τοῦ δήμου καὶ ἰδιώτης, καὶ ἡ πόλις σὺν τῇ

βουλῇ.

Δήπουθεν· ἔκ τινος τόπου, ἢ ἀντὶ τοῦ δῆλον ὅτι.

Διαμπερές· δι ̓ ὅλου διῆκον.

Διθύραμβος· ὕμνος εἰς Διόνυσον.

Δίκη· ὅτε μὲν τὸ ἔγκλημα· ὅτε δὲ ἡ κόλασις· ὅτε δὲ ὁ τρόπος

καὶ ἡ ὁμοιότης.

Δωροδόκοι· καὶ οἱ δίδοντες δῶρα, καὶ οἱ λαμβάνοντες.

E.

Εἰκάζων· οἰόμενος, ἢ ὁμοιῶν. ·

Εἰσαγωγαί εἰσιν αἱ εἰς τὰ δικαστήρια εἰσενέγξεις ἑκάστου τῶν

δικῶν, καὶ εἰσαγωγεῖς οἱ τοῦτο ποιοῦντες.

Ἑκάστοτε· πάντοτε δὲ, οὐδεὶς τῶν ̓Αττικῶν.

Εκγονος, ὁ υἱός· ἔγγονος δὲ, ὁ υἱοῦ ἤ θυγατρὸς υἱός.

Ἐνδοῦναι· προδοῦναι, παραδοῦναι, ἢ καὶ εἶξαι.

Ενεροι· οἱ νεκροὶ, ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ ἔρᾳ, ὅ ἐστι τῇ γῇ, κεῖσθαι.

PENSÉES DE PLATON.

26

« PrécédentContinuer »