Images de page
PDF
ePub

«inum et Astium secuti. Dein, ante τυραννικὸς ὢν, Stephanus sine causa vellet additum. Idem quoque et plures errant in his verbis, τῷ τοιούτῳ λόγῳ, quæ comparationem aut allegoriam sequentem significant et adducunt, Ficini quidem et meo judicio.

P. 314. ἐν παντὶ κακοῦ. Cod. reg. ἐν παντὶ κακῷ. Sed Herodot., VII, 11δ: ἐς πᾶν κακοῦ ἀπικέατο; et Thucyd., VII, 55 : Οἱ μὲν ̓Αθηναῖοι ἐν παντὶ δὴ ἀθυμίας ἦσαν. Εx Astio.

P.316. Οὔκεν τοῖς τοιούτοις κακοῖς..Tres conjecturas Stephanus obtulit, ἐπὶ τοῖς τοιούτοις, vel πρὸς τοῖς τοιούτοις, vel τῶν τοιούτων κακῶν. Nobis verò nihil addendum aut mutandum videtur, at subaudiendum v, quæ præpositio eleganter abest his locis. Deinde, δοῦλος τὰς μεγίςας δελείας, ut Arrian. Epictet., IV, 1 : τὴν αὐτὴν δελείαν δοῦλος. Quod emendatores nesciunt. In his autem, σφαδασμῶν τε καὶ ὀδ. πλ., adire non pigebit vir. cl. Boissonad. illustrantem verbum σφαδάζειν ad Eunap., p. 487.

LITTERÆ DATÆ AD SYRACUSANOS. P. 318. Εὖ πράττειν, Α δ ̓ ἂν... Particula δέ pendet ab epistolæe incipiendæe formula, εὖ πράττειν. «Bene agere (vos jubeo). Quæ verò meditati maximè, bene acturi sitis re vera, conabor ea vobis pro viribus enarrare. » Ita sæpe Tullius ad epigraphen alludit, saepius Ovidius; Plato quoque in tertia. Structuram hanc verò primus dedi, εὖ πράττοιτε ὄντως, quum ob concinnitatem sententia, tum propter infra dictum, ὄντως εὐδαίμονας ἀποτελῶ, τοὺς χρωμένες. Bekker nihil affert novi.

Ἔσθ ̓ ὑμῖν... πᾶσα μάχη, vulg. ἡμῖν, Malè cod. 1807 in margine : γρ. ἅπασα μηχανή.

P.320. Εὐχῇ δὲ προσέοικεν ἡ τοιαύτη ξυμβελή... Est veluti proverbium nostro usitatissimum, de Republ., V, 2 et 6; VI, 12; VII, 17; de Leg., V, 8; VIII, 8. Adire licet P. Victorium, Var. lect., XX, 6. Hic, Votum potius, quam consilium. Latini quoque, Cic. de Fata, c. 20, « Optare hoc quidem est, non disputare;» Tusculan. II, 13; C. Celsus, VI, 6, 15, etc. ὑπὸ Καρχηδονίων ἀνάς. Iisdem fere verbis Isocrates, in Nicocle, de Dionysio : ὃς παραλαβὼν τὴν μὲν ἄλλην Σικελίαν ἀνάςατον γεγενημένην, τὴν δ ̓ αὑτοῦ πατρίδα πολιορκεμένην, οὐ μόνον αὐτὴν τῶν παρόντων κινδύνων ἀπήλλαξεν, ἀλλὰ καὶ μεγίςην τῶν ̔Ελληνίδων πόλεων ἐποίησεν.

τούτων δίκας τὰς μὲν ἔχει.... Faehse, Syllog. lectt., p. 398,

eruit e Ficini versione, δικαςὰς μὲν ἔχει, δίκας δὲ τινέτω, Speciosius quàm verius. Unicè enim intelligendum <«< Injuriarum pœnas alias quidem sustinet, alias verò solvat. » Ainexe, pœnam subire, Rep., VII, 11, etc.

P.322. τὸ μὴ πάντα κατὰ νοῦν πράττειν. Stephano magis placet alia, quæ invenitur, lectio, to práva, ut interpungatur post eva. Nobis secùs. Idem malit apyn quoμén vég, quæ verba nempe ordinet cum EvvάTEL. Neque hic, invito Bekkero, assentimur, quoniam vim majorem habet sermo non mutatus : << Continuatur verò semper qui jam olim videtur finis initium

renascens novum. »

τούτων δὴ χρή... τέμνειν φάρμακον. Proprie, herbas medicas secare, id est, remedium parare. Sic de Leg.,VIII, 5; XI, 4. P. 324. ἐν Ἄργει καὶ Μεσσήνη. Ε Βasil. et Ald. Al. Μεσήνῃ. Utrumque in mss., ut solet.

νόμος ἐπειδὴ κύριος ἐγέν. Recte quidem Stephanus monet minùs usitatè postponi ind; malè autem putat deesse xai ante faciles, nec videt hunc verum verborum ordinem : Quoniam semper ibi lex dominatur, regina hominum, non verò homines, tyranni legum. »

[ocr errors]

peúyelv quyñ ár. Heusdius, Specim. crit., p. 113, mutare jubet ἀπλήςῳ in ἀπλήςως, et referre ad πεινώντων. Quod fecit Bekker. Uterque errat, si quid video. Habet quidem cod. reg. aws, sed in hoc omni loco valde mendosus.

οἳ καὶ τοὺς δέκα σρατηγοὺς κατέλυσαν. Sic vett. edd. Stephanus verò atque eum secuti, inter quos Bekker, xatéλevlapidibus obruerunt. Serranus tamen contradicit, imperium everterunt. Eadem inter doctos hæsitatio, Xenoph. Hellen., 1, 2, 13.

σαν,

P. 326. ἐκείνε καὶ ἐμὴν κοινὴν ξυμβολήν. Intellige ante hæc verba, ws, ołóv πεp, quasi, veluti illius et meum commune consilium. Deinde, pro eine vv, lego, non ero av vũv, diceret, neque sirev av, dixisset, sed sine vv, dixit nunc, tanquam si amicus nunc etiam adstaret hæc locutus, nec jam totus absens esset.

Ἀλλ ̓, ὄντων τριῶν, ψυχῆς.... Hæc transcripta sunt e Leg., V, 13: Οντων γὰρ τριῶν τῶν ἁπάντων, κ. τ. λ.

[ocr errors]

P. 328. τό γε μέγιςον. Vulgo τότε. Stephani emendationem confirmamus exemplo, Leg., III, 5 : Οὐκοῦν τό γε μέγιςον ταῖς καταςάσεσι τῶν πολιτειῶν ὑπῆρχε.... κ. τ. λ. Bekker, τότε, τὸ μέγιςον. Non placet.

PRÆSES INSTITUENDE JUV.

HOMERUS. 439

P. 33ο. τιμὰς αὐτοῖς καὶ γένει λαό.... Vulgo, τιμὰς αὐτοῖς nai yén.... Nullo sensu. Ficinus verò, Serranusque, ut nos, intellexere. Ergo mendum sustulimus.

P. 332. póve xalapɛúovta.... Neutrali sensu, purus, integer sum, ut Leg., VI, 7; XII, 3; Xenoph. Hier., IV, 4; Polyb., VI, 56. V. Boissonad. Philostr., p. 339. Senserat Ficinus : « Quem in ferenda necis, carceris, exilii sententia contaminari nefas sit. »>

ταῦτα δὲ σχεδὸν ὁ κρίν. Malit Steph. ταῦτα δὴ σχεδόν. Ego verò, ταῦτά γε. Sed δὲ sæpius sic pro ἄρα, γέ, δή.

PRÆSES INSTITUENDÆ JUVENTUTIS. P. 334. Пavròs yàp on qutoũ...... « Omnis enimvero seminis prima germinatio, rectè tendens ad perfectionem ejus naturæ, efficacissima est ad finem imponendum convenientem sibi... » Legitur tãs ÉKUTOŨ puosas apud Clem. Alex., Strom., p.627, D. Meliùs profectò, quàm autou, quod retinent novissimi editores. Sensus autem sæpissime a philosophis explicatur, ut ab Iamblich., Vit. Pythag., c. 29, etc.

P. 336. Κρύβδην τῶν νομοφυλάκων. Bekker inducit primus interpunctionem hanc, φερόντων ψῆφον κρύβδην, τῶν νομοφυ λάκων ὅντιν ̓ ἂν ἕκαςος, etc., conjectura sanè probabili.

δοκιμασθεὶς ὑπὸ τ. ἀλλ. Δοκιμάζειν, explorare vitam et instituta hominis ad magistratum propositi, et in mores inquirere, antequam admittatur. Demosth. in Neæram; Sigonius, de Rep. Ath., IV, 3. Aoxquacía igitur veluti censura, unde Diodor. Sic., XX, 36, de Appio Claudio censore : Kai natà μὲν τὴν ἱππέων δοκιμασίαν οὐδενὸς ἀφείλετο τὸν ἵππου.

ἐπὶ καινῇ πόλει τοὺς σφόδρα φ. σ. Errare videtur Astius vertens e Ficino Serranoque : De urbe nova futura augurari et infausti quid pronuntiare reformidantes; atque hæc subjungens perquam Heraclitea: Verbum desidero, velut pipsīσ0αı; nisi τοὺς φιλομαντευτὰς pro abstracto, τὴν φιλομαντείαν, positum esse dixeris, sicuti concretum solet abstracti loco usurpari. Nihil verò desiderandum, nec tantis implicanda res est ambagibus; omnia namque sic facilè procedunt: « De nova urbe nimis augurandi cupidos reveriti. » Id est, ne terreamus eos, qui in civitatem novam nimis superstitiosè ominari student.

HOMERUS. P. 338. Δεῖ δὴ ἡμᾶς ἐπιςατεῖν. Absolute, imperare aliquid, præceptum dare.... andes ouro, ita omnino, id est, sine ulla exceptione aut ullo modo.

P.538.0i envia.... De Tiresia; sed, auctore Stephan., addendus fortè versus, qui hunc proximè præcedit, Odyss., X, 494:

Τῷ καὶ τεθνειῶτι νόον πόρε Περσεφόνεια.

Deinde, ou os où лontexά.... Imitatur hæc Philostr., Heroic., p. 166.

P. 340. μὴ ἐκ τῆς τοιαύτης φρίκης θερμότεροι... Tepidiores, atque adeo molliores. Frustra Stephanus scribendum suspicatur depuótepot. Errat quoque Astius emendator, ac licentiùs evagatur, qui de suo offert δειλότεροι, vel potius ἀθυμότεροι, ut in Xenoph. Anab., VII, 8, 16; V, 5, 13. Platonis verbo standum, quod et Bekkero visum fuit : figura enim est a fructibus, seu rebus aliis multis,quæ tepore molles unt.« Frigoribus durescit humor, et idem vicissim mollitur tepefactus. » Cic., de Nat. deor., II, 10. Eadem vero translatione : « Ut est longè vehementissimus hic, quum invaluit, affectus; ita, si nihil efficit, tepet. » Quintil.“, VI, 1.

P. 342. Ἄλλοτ ̓ ἐπὶ πλευρᾶς.... Hic, ob accusativum ΆχιλLéa, dissolvit ferè omnes Homeri versus, quos commentarii vice adscribere decet, ut nunc leguntur, Iliad., XXIV, 10: *Αλλοτ ̓ ἐπὶ πλευρὰς κατακείμενος, ἄλλοτε δ ̓ αὖτε Ὕπτιος, ἄλλοτε δὲ πρηνής· τότε δ ̓ ὀρθὸς ἀναςὰς

Δινεύεσκ ̓ ἀλύων παρὰ θῖν ̓ ἁλός· οὐδέ μιν ἠὼς, κ. τ. λ. Verbum autem hitovτa, Homero ignotum, mutat Heynius in πρωΐζοντα, matutinum se agentem ; alii in πρώϊζον, matutino tempore, aut po ióra, manè euntem. Sed wilw, navigo, erro per maria, fluctuo, verè Homericâ mente transferri potuit ad Achillem errantem et dolore jactatum.

Magnoque irarum fluctuat æstu. Æn., IV, 532. Nec potis est dulces Musarum expromere foetus Mens animi: tantis fluctuat ipsa malis. Catull., LXV, 3. μndè àμpoτéppoι xepoiv.... Ex Iliad., XVIII, 23: Ἀμφοτέρησι δὲ χερσὶν ἑλὼν κόνιν αἰθαλόεσσαν Χεύατο κἀκ κεφαλῆς, χαρίεν δ ̓ ᾔσχυνε πρόσωπον.

P. 346. Αν ἄρ ̓ ἄλλον τινὰ λαμβάνῃ.... κολάσει. Intelligatur ¿äpxov, quam vocem complectitur totus hic orationis ambi

tus, Τοῖς ἄρχεσι δή.... ἀλλὰ πρός γε δὴ τοὺς τοιούτες ἄρχοντας... P. 348. ἢ Δία, καθευδόντων τ. ά, 2.... Ordo verborum : *Η δοκεῖ σοι ἐπιτήδειον... ἀκούειν... Δία, ἐπιλανθανόμενον ῥᾳδίως τούτων πάντων, ἃ ἐβελεύσατο ὡς μόνος ἐγρηγορὼς, τῶν ἄλλων θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων καθευδόντων... καὶ οὕτως ἐκπλαγέντα, κ. τ. λ.

P. 35ο. ὡς μετρίως ἔλεγε.... Μετρίως, bene, pulchre, sapienter, ut Leg., I, 9; III, 13.

P. 352. ὥς ἔχειν ἓν αὑτῷ νοσήματε δύο.... Sic, pro νοσήματά τε δύο, e reg. cod. Fr. Ast., ut et Bekker, reposuit, multo quidem sententiæ et verbis ἐναντίω ἀλλήλοιν convenientius. Reposuimus et nos, codicem secuti.

οἷα νῦν καταψεύδονται αὐτῶν. Id est, ψεύδονται κατ ̓ αὐτῶν, ut de Republ. II, 20: Μηδὲ Πρωτέως καὶ Θέτιδος καταψευδέσθω μηδείς, Neque ullus adversis Proteum aut Thetin mentiatur; de Leg. III,15: μεσικῆς καταψευδόμενοι, de musica falsa arbitrati; Ibid. VII, 22 : Ω ἀγαθοὶ, καταψευδόμεθα νῦν Ελληνες πάντες μεγάλων θεῶν, Ο boni, mentimur nunc Græci omnes in magnos deos; et XII, r: πρεσβευτὴς ἡ κήρυξ καταψευδόμενος τῆς πόλεως, legatus aut præco fallens mendacio civita

tem, etc.

P.354. προσκυνοῦμεν ἂν αὐτὸν ὡς ἱερόν.... Deum quoque Si• lius vocat, vel suo in magna ingenia, Virgilium et Homerum, cultu ac veneratione laudandus, XIII, 736 :

Meruit deus esse videri,

Et fuit in tanto non parvum pectore numen;
Carmine complexus terram, mare, sidera, manes,
Et cantu Musas et Phoebum æquavit honore...
Felix Eacida, cui tali contigit ore

Gentibus ostendi! crevit tua carmine virtus.

LEX THEATRALIS. P. 356. μηδ ̓ ἡντινοῦν, μηδέ τινα μ.... Sic verba inter se cohærent; μηδ ̓ ἡντινοῦν, μηδέ τινα τῶν ἐλευθέρων γίγνεσθαι φανερὸν μανθάνοντα αὐτά, id est, φανερῶς αὐτὰ μανθάνειν.

Ρ.358. τῶν δὲ σπεδαίων.... Frequentes sunt apud Platonem hi genitivi absoluti, quos vocant; at sæpius pendent ex aliquo sequenti verbo, ut nunc ex τινές, vel subaudienda est præpositio περί, quam levius quidam editores interponi voluere. Cautior atque idem atticismi peritior Heindorfius, qui de his multa, in Phœdon., p. 101, atque aliis locis.

« PrécédentContinuer »