Images de page
PDF
ePub

P. 358. και την ποίησιν φέρωμέν τε και άγωμεν; « Ει poesin afferamus nobiscum, et adducamus ? » Non sensu noto auferendi et abducendi , ut passim occurrit, et in ipso opere de Legib. , X, 1; sed quemadmodum usurpavit Xenoph., Cyrop., ΠΙ, 3: Ουδείς έμενεν ένδον 'Αρμενίων, ούτε ανήρ, ούτε γυνή, αλλά πάντες υπήντων, ηδόμενοι τη ειρήνη, και φέροντες και άγοντες, εί τι έκαςος άξιον είχε. Ιntra , τοίς θείοις ανδράσιν, quemadmodum, οι θεών παίδες ποιηταί , de Rep., ΙΙ, 8.

επιδείξαντες..... δώσομεν, υμίν χορόν. Ρro επιδείξασι , quum ostenderitis.... dabimus vobis chorum. Usitatissimum schema, de

quo

videndus omnino V.C. Boissonad. ad Philostr. Heroicon p. 324; Valkenar. ad Eurip. Phæniss., p. 102; Koen, ad Greg. Cor., p. 33. Sic de Leg., VII, 15: Νύν γάρ αποβλέψας.... έδoξαν δ' ουν μοι.... Et Republ., VIII, 15: Ο γευσάμενος του ανθρωπίνα σπλάγχνε.... ανάγκη δη τούτω λύκω γενέσθαι. Αdde Χenoph. , Cyrop. VI, 1, 18: βελόμενος δε κατάσκοπόν τινα πέμψαι επί Λυδίας,.... έδοξεν αυ

έδοξεν αυτώ.... Infinita vero exempla congessere docti, quibus fretus arbitror non rectè intellexisse Ficinum , qui verterit: Istos cantus vestros cum nostris apud principes comparabimus ; quum ipsi poëtæ, ut liquet, adire magistratus, carminaque sua ostendere debeant.

QUID CAUTUM IN SACRILEGOS, PRODITORES, PARRICIDAS. Ρ. 36ο. της των άλλων μοχθ. τ. μ. Uno veluti verbo, φuasi esset, μοχθηρίας περί των μεγίςων, vel μοχθηρίας μεγίςης. Των άλλων, aliorum hominum, id est, ex aliis civitatibus. In hoc eodem orationis tractu, quamvis ως έσομένες pro accusativo absoluto accipi possit, ut de Leg., VII, 21; XI, 12; tamen omnino ad preferendum εσομένοις, invito Bekkero, impulerunt et facillima in ligandis litteris confusio, et perspicuitas compositionis, et præcipuum H. Stephani judicium.

Ρ. 562. Οίον κερασβόλος.... V. Συλλογήν e Timeo. «Λnte καθάπερ Stephanus interponi jubebat και , quo haud opus est; intelligenda est enim particula explicationi inserviens (ut supra in his, τούτο δραν εν τοιαύτη πόλει , id est, και τούτο apv). Denique pluralis auroc post tis et os offendere non debet : frequentissimè enim Græci a singulari ad pluralem et contra transeunt. » Astius.

Ρ. 364. Και εάν μέν σοι.... Ante ει δε μή, intellige εύ έχει, ellipsi notissimâ. V. Casaub. ad Athen., v, 43; Fischer. ad Weller., t. III, p. 35; Hermann. ad Viger., p. 792 ; Heindorf. ad Euthydem. , p. 345.

P. 364. Awoõv poëticum est. Scholion in ms. 2820, Soph. Aj., 6ι: ελάφησεν, επαύσατο. Ου γαρ επί κακώ... Illust. cl. ed. Philostrat., p. 421.

Ρ. 366. Ζημίας δ' εκτίσεις... Tali ordine : "Όταν δέ τις δοκη αδικείν άξια χρημάτων, (δεί αυτόν) εκτίνειν εκτίσεις ζημίας, ζημιωθέντα, αν τα περιττεύον.... , μέχρι τοσούτε.

μηδ' υπερόριον φυγάδα. Βekker, ut fere omnes, υπερορίας: sed vel legendum, ut feci, litterâ unâ tantùm mutatâ ; vel addendum eis tiv, verbo vñv aut xóspar, ut solet, intellecto. Verùm enim super ötlpov Ficinus et quidam post eum falsi sunt, qui impunitum interpretantur. Ipse Plato se explicat his superioribus verbis : γενόμενος ακλεής (άτιμος ), και υπέρ τους της χώρας όρες αφανισθείς (υπερόριος φυγάς).

θάνατον δε.... γιγνέσθω. Verba haec omnia, multis atque infelicibus modis jam inde a Stephano per interpretum conjecturas vexata et distracta, cave, si mihi et Bekkero credis, ne loco moveas aut refingas, quæ sic inter se, meâ quidem sententia, coherent :: καθάπερ δε είπομεν έμπροσθεν δείν γίγνεσθαι θάνατον, ή δεσμούς ,.... ή χρημάτων εκτίσεις, την δίκην ταύτην (τον τρόπον τούτον) γιγνέσθω.

Ρ. 368. και υποσχόμενον προ της Έρίας.... Νihil conjectanei intrudendum e Stephano, neque após tās ‘Eçiąs, quod accepit Bekker, neque futurum xpiveiv, quoniam hæc, quæ habemus, pulchriora sunt. Vesta autem illa Belala memoratur a Xenoph., Hellen., ΙΙ, 3; Ηarpocration.,v. Εξία; Suid.,v.δεξιός ; Diodor. Sicul., XIV, 4. V. Ez. Spanh., de Vést. et Prytan., c. 6, etc.

τον δε κοινωνούντα μέν.... Frustra insudant in his , ut putant , corrigendis , quorum ordo perspicuus :

« Eum vero, qui particeps quidem talium nulli est, sed amplissimis fungitur magistratibus in republica, et ista ignorat ipse, vel qui non ignorat, timore autem civitati suæ non succurrit, oportet secundum reputare hunc civem malitiâ. »

P.37ο. πλήν όσον κατ. «Excepto omnino quantum est sortis : constitutæ. » Id est, semper exceptâ sorte, vel hæreditate, quam unicuique civi respublica legibus assignavit.

Ρ. 372. Και έταξεν άρα δράσαντί τι τοιούτον.... Pena quidem talionis est, vel jus Rhadamanthi, de qua lege Aristoteles, Ethic., V, 8:

Εί κε πάθοι τα κ' έριξε, δίκη κ' θεία γένοιτο.

P.372. τολμήσαι βία πάσχοντα.Quasi diceret τλήσαι. Seepius enim couăv, idem quod tv, puti, sustinere. Testis Suidas, qui hunc locum ita interpretatur; Euripid., Hecub., 330, 337; Āristoph. , Nub., 546; Plato ipse, de Leg., II, 6. V. Böckh, in Min. et Leg., p. 142.

αφιλασαμένη. Recle explicat Stephanus per εξιλασαμένη, quum placaverit, propitium sibi fecerit. Idem, e codice, qui deinceps Vossii fuit, κοιμήση mutatum vult in κοιμίση. Sic de Rep., ix, 13 : zolucard x viu.eporal, et de Leg., VII, 2: κατακοιμίζειν τα δυσυπνούντα των παιδίων. Sed κοιμάω parum differt, auctore Wernsdorf. in Himer. Orat. XXI, 8.

TATTOOM (pro dě, cod. Voss. ) Tapa Señv... « Hæc verò a diis aliquis præmetuens, istas oportet poenas facessere jubeat, a se abstineat , vel submoveat. » Elpyeo001, medio , quem vocant, modo.

ΙΙροορήσεις μεν τας περί του τών νομ. εΐρη. Sic emendavit Matthiæ , Miscell. philol. t. I, p. 161. Abest enim toù, variatque lectio, quum cod. Voss. habeat ape tây vouw. Felicissimam, pluribusque Antiphontis et Demosthenis locis fretam emendationem recepimus : nam sæpissime in articulis peccatur, teste et Boissonad. in Philostr., p. 343.

P.374. und Èv teYWHEVTWY.... In margine veteris libriadscriptum fuisse monet H. Steph. commentarium hunc, palayoésτων, βραχέντων. Cf. supra, δς άτεράμων.

Ρ. 376. οι δε έν άδε τούτοισι λεγόμενοι πόνοι.... Astius : « Quod'verò ad poenas attinet, quæ scelestis dicuntur apud inferos expectanda esse, ipsi ii magis sunt in extremis (id est, ipsis inferis scelestiores), et nihil illæ efficiunt. » Simplicior ac veri quoque similior Ficini interpretatio : « Mors autem ultimum non est, sed extrema magis sunt inferorum supplicia. Adde tottwy, quàm omnia hæc, quæ homines scilicet irrogant. Refingo sequentia, in quibus Ficinus erravit : « Et tamen , verissima licet dicant atque hortentur, nihil ad hujusmodi animos avertendos proficiunt.

PERNICIES OCCULTA CIVITATUM. P. 378. rws 8, TPWTOY sáris é umere. Poëticâ atque adeo Homericà linguâ. Secunda tamen edit. Basil. évÉTEGE. Grammatici cujusdam, leges suas flectere nescientis, emendatio.

P.38ο.όταν περιτροπαι εκάςοις κύκλων περ. Optime Ficinus: « Quando revolutiones singulis (putoiç zai besois) circulorum

[ocr errors]
[ocr errors]

conjunxerint ambitus, his quidem, quæ brevioris sunt ævi, breviores; contrariis verò , contrarios. » Igitur , Astio duce, quem Bekker quoque nuper secutus est, pro vulg. Ezésns xúxww 778 pepo pãs, hæc scripsimus , quæ vix differunt ob iotacismum, et aptiora videntur, si quid, ut Serranus ait, divinare pos

sumus.

P. 380.’Esc de geim uèv yevvat.... Hæc mitto , et moneo studiosos juvenes, ut idem faciant; nisi fortè scrutari velint numerum Platonicum , cujus hoc specimen dedi, ne quid e doctrina illa defuisse videatur.

The di isopren péy.... Hujus loci alia etiam afiertur lectio: την δε ισομήκη μεν ού, προμήκη δε. Stephanus. Servavi ego τη προμήκει, μερίδα scilicet. Νam quis audeat vel unam litteram movere in his tenebris ? Bekker item seryavit; sed habet deinde, πεμπάδος.

Ρ. 382. ημών πρώτον άρξονται αμελείν, « Nos primum incipient negligere. » Nempe Musas , quæ loquuntur. Ita mox, τα Ησιόδε τε και τα παρ' ημίν γένη, non παρ' υμίν, ut cod. reg., quem tamen Bekker maluit sequi.

τους δε πρίν φυλαττομένες.... Maxima compositionis licentia, atque eadem elegans, et accommodata Musarum apelsiç. Sensus autem is est, qui fuisset scribenti: tous d'è tap. φυλαττ.... oικέτας έχειν, πολέμκ τε και φυλακής αυτών επιμελεμένες. Αstius, dum pro αυτοί legere νult αυτούς , non sapit hanc styli atticam negligentiam.

ATLANTIS. P. 384. Axxe ori.... Scholiastes in h. I. : ToữTO παροιμιώδες έςιν εφ' ών εκκαλέσασθαι βελόμεθα τον ακούοντα, ίσον όν τώ, Δέχε δή τα άξια ακοής. Ruhnken. , p. 200. - λόγε μάλα μεν αποτόμο.Verbum id, pro ατόπη , retinuimus e priscis editionibus, atque inter has, Parisiensi, ap. Tiletanum, 1542. Serranus quoque, ut qui verterit, durum rigidumque sermonem, id est, qui difficilè flectatur ad fidem. Imò et revocavit J. A. Fabricius, in dimidia Timæi editione ad calcem Hippolyti sui. Bekker, atómy.

ημίν Δρωπίδα του προπαππα.... Scilicet του προπάππε ημών, , solito idiotismo, de quo videndus v. cl. Boissonad. ad Inscript. Actiac. in Epist. Holstenii, p. 421. Frustra laborat in his Stephanus

ws åtte umnuóvevev repòs viuãs.... Conjicit Paehsé, Syllog. lectt., p. 394, Ficinum legisse avtos tapos nuās, quum verterit :« Ut ipse nobis senex postea referebat. » Nolo, quod quidam docti volunt, Platonem e Ficino refingere.

Ρ. 386. των ποιητών πάντων ελευθεριώτατον, Iamblichus monuerat hoc verbo indicari το απόλυτον του νου, και το αδέσποτον της αρετής του Σόλωνος, και το σεμνόν, και το υπέροχον πάντα τα άλλα. Ρroclus, in Τim., p. 29.

περί και κατά κορυφήν σχ. In angulum, Lifarium. Σαϊτικός.... νομός. « Præfecturas oppidorum, quas nomos vocant. » Plin., Ν. Ηist., V, 9. Ο μεν ουν νομός, από του νενεμήσθαι την γήν αυτούς, έσχε την επωνυμίαν· ούτω γαρ εκάλεν Αιγύπτιοιτάς διαιρέσεις τας κατά τα μεγάλα της Αιγύπτε μέρη. Ρroclus, ib., p. 30. Errat mirificè Chalcidius vertens : « Civitas magna, quam regit mos vetus, lex Saïtica nuncupatus, » Credas hæc Serrani esse. Idem Chalc. habet postea Neuth; Proclus , Νηϊθάς.

οί της πόλεως θεός αρχ. Rectiis fortasse scribetur ή quam of. Stephanus. Nihil jubet. Proclus, ois. Bekker recepit, more suo Proclum exscribendi,

Ρ. 388. Πώς τι τούτο λέγεις; Duplicem esse interrogationem puto, ut ita legatur , Πώς και τι τούτο λέγεις; Steph.

των περί γην... παράλλαξις... Ιd est, η ασυμμετρία των εν γη προς τα ούρανία , Ρrocl., p. 35.

P. 39ο. Τα δε παρ' υμίν και τοις άλλοις... « At res vestre et aliorum a brevi tempore instructæ semper sunt litteris et omnibus queis urbes indigent; et rursus, constitutis annis, veluti morbus ingruit illata eis illuvies a cælo, et ex vobis relinquere solet illitteratos ac Musarum rudes. » Rectissimè Proclus , p. 39: Εκ γάρ του κατακλυσμού βακόλις έφατο λείπεσθαι και νομείς, απόλλυσθαι δε τους εν πόλεσιν· αγράμματοι ούν οι λειπόμενοι και άμεσοι.

Τα γούν νυν δή γενεαλογ... Vulgo, περί των παρ' υμίν ά διήλθες παίδων, βραχύ τι.... Unde Serranus : « Ac proinde illa, quæ e vestræ illius puerilis historiæ notis recensuisti modo.... » Ego aliter interpunxi, Proclum, Chalcidium et Ficinum secutus. Stephanus silet. Video nunc Bekkero idem, ac mihi, placuisse.

P. 392. Το δ' ακριβές.... διέξιμεν.... Futuro sensu, quemadmodum multi docent multis exemplis. Diodor. Sicul., I, 9, et 42; HI, 76. Sic Protagor. in fine, και περί τούτων δε είσαύθις, όταν βούλη, διέξιμεν. Sic et Εuripid. Rhesus, 45ο,

« PrécédentContinuer »