Images de page
PDF
ePub

μέγας γαρ Αϊδης έστιν εύθυνος βροτών conec

ένερθε χθονός,
δελτογράφο δε πάντ' επωπά φρενί.

265

280.

hand

ΟΡ. εγω, διδαχθείς έν κακοίς, επίσταμαι

πολλούς καθαρμούς, και λέγειν όπου δίκη,
σιγαν θ' ομοίως εν δε τώδε πράγματι
φωνείν ετάχθην προς σοφού διδασκάλου.
βρίζει γαρ αίμα και μαραίνεται χερος, με βα» 270

μητροκτόνον μίασμα δ' έκπλυτον πέλειο βελ, ποταίνιον γαρ ον, προς εστία θεού

Φοίβου καθαρμοίς ήλάθη χοιροκτόνοις. πολύς δέ μοι γένοιτ' αν εξ αρχής λόγος, όσους προσήλθον αβλαβεί ξυνουσία. χρόνος καθαίρει πάντα γηράσκων ομού.] Η.. Εκεβείς : 4.70.481 και νυν αφ' αγνου στόματος ευφήμως καλώ χώρας άνασσαν τήσδ' Αθηναίαν, έμοι μολεϊν αρωγόν κτήσεται δ' άνευ δορός αυτόν τε και γην και τον Αργείον λεων, πιστόν δικαίως ές το παν τε σύμμαχον. άλλ' είτε χώρας έν τόποις Λιβυστικής, Τρίτωνος αμφί χεύμα γενεθλίου πόρου, α, οι Κων

28ς.

275

[ocr errors]

280

263. εύθυνος, “auditor.”

270. βρίζει -χερός, “ The blood grows drowsy and wan, in respect of my hand.”—xepds does not depend on any particular word, but on the whole clause as a qualificatory genitive.

272. «Junge προς εστία θεού ήλάθη,Pal. Is not the construction rather ηλάθη καθαρμούς χοιροκτ., προς εστία θεού, at or near the altar?” ήλάθη, was expelled.” See Introd. $ 28.

275. αβλαβεί ξυνουσία, “with harmless intercourse," thereby proving that he is no longer impure. The full construction would be πολύς γένοιτ' αν λόγος, ώστε λέγειν όσοις, &c. The dat. όσοις is substituted for the accus. όσους, because όσοις προσήλθον αβλαβεί ξυνουσία = όσοις αβλαβώς ξυνήν προσελθών.

280. The first political allusion in the play. Comp. vv. 734 sqq., and see Introd. 88 81, 82.

285

τίθησιν ορθόν ή κατηρεφη πόδα εικά και -45

φίλοις άρήγουσ', είτε Φλεγραίαν πλάκα, general

θρασύς ταγούχος ως ανήρ, επισκοπεί,
έλθοι,-κλύει δε και πρόσωθεν ών θεός,-

όπως γένοιτο τωνδ' εμοι λυτήριος.
ΧΟ. ούτοι σ' 'Απόλλων ουδ' 'Αθηναίας σθένος

ρύσαιτ' άν, ώστε μη ού παραμελημένον δρολ 290
έρρειν, το χαίρειν μη μαθόνθ' όπου φρενών,
αναίματος βόσκημα δαιμόνων, σκιάν.
ουδ' αντιφωνείς, αλλ' αποπτύεις λόγους,
έμοι τραφείς τε και καθιερωμένος;
και ζων με δαίσεις, ουδε προς βωμό σφαγείς 295
ύμνον δ' ακούσει τόνδε δέσμιον σέθεν.

[ocr errors]
[ocr errors]

άγε δή και χορόν άψωμεν, επει

284. τίθησιν-πόδα. This line means nothing more than “whether she is standing or sitting.” Æschylus probably had in his eye two well-known statues of Pallas, one representing her with her left foot straight in advance (as in the Panathenaic vases), the other in a sitting posture with flowing drapery. .

287. πρόσωθεν. Ρaley says the full construction would be θεός και πρόσω ών κλύει πρόσωθεν, comparing Ion, 585. But πρόσωθεν, lit. “from afar,” comes to mean simply “ afar off,” as έγγυθεν 18 often = έγγυς. άγκαθεν = άνω, Agam. 3.

287. έλθοι-όπως γένοιτο. The optative is used, because the wish is followed up in the construction by a kind of attraction. “Quum dicit όπως γένοιτο, optare se ait ut veniat illa, quo si velit opem ferat,” Herm.-Dobree, Αdν. ii. 265; Soph. Phil. 325, Ajax, 1220.

291. όπου φρενών το χαίρειν, “in what corner of the soul joy dwells.” Comp. Odyss. xi. 94, άτερπέα χώρον ; infr. 401 ; Εd. Col. 1217.

292. δαιμόνων, scil. ημών. This generalization is quite in character with Eschylus. -σκιάν, Heath, for σκιά. Hermann's reading, τώνδε δαιμόνων, is languid. .

293. αποπεύεις = “respuis."

294. τραφείς, “ saginatus;” καθιερωμένος, "devotus.” The line alludes to the δημόσιοι οι φαρμακοι, criminals slain to atone for the sins of the people: so called qu. δημοσία τρεφόμενοι. Comp. Mitchell on Arist. Eq. 1099.

296. δέσμιον. So κατάδεσις was a prayer addressed to the Infernal Gods, devoting a person to destruction.

297. άγε δή. The time of the πάρodos is now come, when the Chorus arrange themselves in proper order with the Anapæstic March. See Introd.

310.

300

«...ευχόμεθ'

μούσαν στυγεραν
αποφαίνεσθαι δεδόκηκεν,
λέξαι τε λάχη τα κατ' ανθρώπους

ως επινωμα στάσις αμά: διάλ 25 τι αι «το. Α
ευθυδίκαιοί θ' ηδόμεθ' είναι:

our band sisterhood. τους μεν καθαρας

«. τον μέν κ. χείρας προνέροντ'
καθαρώς χείρας προνέμοντας
ούτις εφέρπει μηνις αφ' ημών

άσινης δ' αιώνα διoιχνει
όστις δ' άλιτών, ώσπερ όδ' ανήρ,

χείρας φονίας επικρύπτει,
μάρτυρες ορθαι τοισι θανούσιν
παραγιγνόμεναι, πράκτορες αίματος

αυτό τελέως εφάνημεν.

[ocr errors]

305

310

[ocr errors]

στρ. α'.

ματερ ά μ' έτικτες, ώ ματερ

Νυξ, αλαοίσι και δεδορκόσιν
• μίς. 5. ποιναν, κλύθ'· ο Λατούς γαρ ινίς μ' άτιμον τίθησιν,

τόνδ' αφαιρούμενος
πτωκα, ματρώον άγνισμα κύριον φόνου.

325.

315
richure comercrated to

τα 4.14_16
§ 9. After this they sing the First ward in behalf of the dead;” παρα
Stasimon, v. 311. The two terms are in comp. often has the notion of
thus defined by Aristotle, Poet. xii. 7: “aiding, being on the side or party
πάροδος η μεν πρώτη λέξις όλου του of.” Comp. παρεστώς, ν. 65, παρακαλέω,
χόρου, στάσιμον δε μέλος χόρου το άνευ &c.
αναπαίστου και τροχαίου.

310. αυτω, “in his case.”
302, sqq. I have adopted Hermann's 313. ποιναν, in appos. with εμέ, “Ας
excellent emendations of the text here: a punient (vengeful) power.” –αλαρίσι
not those in the Opusc., but in the και δεδορκόσι, « to quick and dead.”
recent edition of Æschylus.

Comp. ν. 324.
303. προνέμοντας, “ exposing, hold- 315. ματρώον- φόνου: this hypallage.
ing forth to the public gaze," opp. to

is well translated by Paley, “My own
επικρύπτει, « hides, covers as with a peculiar victim to expiate a mother's
cloak.”

murder:" comp. v. 294, and for the 309. παραγιγνόμεναι, « coming for- const. V. 264.

[graphic]

330.

[ocr errors]
[ocr errors][merged small]

321

επί δε τω τεθυμένω
τόδε μέλος, παρακοπα, παραφορά φρενοδαλής, μια και θες

ύμνος εξ Ερινύων,
δέσμιος φρενών, αφόρμικτος, αυονα βροτοίς.
τούτο γαρ λάχος διανταία

αντ. α.

έχειν,
θνατών τoίσιν αυτουργίαι ξυμπέσωσιν μάταιοι, - , ... μου

wrought, minden on hand and
fursa τοις ομαρτείν, όφρ' αν keio-
γαν υπέλθη θανών δ' ουκ άγαν ελεύθερος.

επί δε τω τεθυμένω
τόδε μέλος, παρακοπα, παραφορα φρενοδαλής,

ύμνος εξ Ερινύων,
δέσμιος φρενών, αφόρμικτος, αυονα βροτοίς.

[ocr errors]

325

46.

were fixed

γιγνομένοισι λάχη τάδ' εφ' αμιν εκράνθη
αθανάτων δ' απέχειν χέρας, ουδέ τις έστι

στρ. β' were

330

« all-per

316. The metre is now Pæonic, each
verse being composedof twofourthPæons.
So also νν. 235 and 346 sqq.-τω τεθυ-
μένω, “the devoted one,” i.e. Orestes.
So Theoc. 3, ώς τον έμοί βάρυν εύντα
φίλων καταθέσομαι άνδρα, which Words-
worth rightly translates, “ut meum
amantem jam crudelem factum, devo-
team.
317. τόδε μέλος.

The wild gran-
deur of this passage is much increased
by the absence of verb.- παρακοπα,
« delirium,” παραφορά, distraction.”
-φρενοδαλής, Dindorf says this word
must be short in the penult. here,
though derived from δηλέομαι. Her-
mann (De Metris, 8 451) makes it
long : saying of this passage, “ulti-

versus (scil. v. 317) quasi logacdicâ quadam ratione terminatur," (νυ-Ιου--) and comparing Choeph.

804, το δε καλώς κτάμενον, ώ μέγα
ναίων, &c.

319. αφόρμικτος, not accompanied
by the φόρμιγξ, but the αυλός ; sung in
the Phrygian mode (νόμος όρθιος).-αυονα
βροτοίς, "a blight upon mortals.”
320. διανταία,

«irresistible,” prop.
“penetrating all things,” or
vading."

322. θνατών ελεύθερος. « In the
case of those men, to whom the wilful
murder of kindred has been brought
home, to dog their steps until the
guilty one departs below earth ; and
even when dead he is not entirely
free.”-ξυμπέσωσι, subjunct. because
τοίσιν is a relative, as above, ήτις άνδρα
νοσφίση, v. 207.-μάταιοι, « temere com-
missum.”-υπέλθη, sub. τις.- άγαν, “Not
over free," or Scoticè, “not that free.”

330. αθανάτων, “And it is the Gods'

any

mus

354.

335

ξυνδαιτωρ μετάκοινος. παλλεύκων δε πέπλων άκληρος άμοιρος ετύχθην. Ηer.. μούνα

δωμάτων γαρ ειλόμαν και οι 26 cc. συerror.ανατροπές, όταν "Αρης, 4. τιτθος, τιθένη τιθασος ών, φίλον έλη:

επί τον, ώ, διόμεναι ίαούν

κρατερον όνθ' [ομοίως Ηλ. όντα περ όμως η νέον αίμα. 25η. μαυρούμεν υφ' αίματος νέου.] accounfancedly newsliinicha

σπευδομένα δ' αφελείν τινα τάσδε μερίμνας, αντ. β'. θεών ατέλειαν εμαΐσι λιταίς επικραίνειν,

μηδ' εις άγκρισιν ελθείν.

make feeble on

341

duty to keep their hands aloof from us." Hermann, on the strength of the Schol. μη πλησιάζειν ημάς τους θεούς, would read αθανάτων δίχ' έχειν γέρας. Unnecessary; for the Schol. will apply either way; and it is desirable to keep the construction αθανάτων (έστι) corresponding with θεών (έστι) in Antist. V. 341.

332. άκληρος. The first syllable of this word must be scanned as long, and equivalent to the two short syllables in the Antistrophe. Hermann's alterations in this Strophe and Antistrophe are violent and improbable.

335. όταν – έλη. Transl. «When Violence, being domesticated, hath smitten a member of the family (φίλον). -τιθασος = Lat. « cicur.”

337. επί τον διόμεναι επιδιόμεναι τούτον.

338. The words enclosed in brackets are evidently corrupt. They probably crept into the text from some Schol., as υφ' αίματος νέου, =“in consequence of recent murder,” is scarcely Greek, and as the metre does not agree with v. 350. It is impossible to correct the text with any certainty : one thing only appears sure, that v. 338, like the

preceding, was composed of two fourth
Pæons.

340. σπευδομένα-έλθείν. I have
changed the nom. pl. σπευδόμεναι here
to the dat. σπευδομένα, and omitted δε
after θεών, for σπευδόμεναι cannot stand
with εμαΐσι λιταίs. Transl. «Whilst I
hasten to take these onerous duties out
of other hands, 'tis the Gods' part to
guarantee the non-fulfilment of prayers
offered to me: and that they should
not even obtain a first hearing.” The
dative σπευδομένα will thus agree with
the εμοι contained in εμαΐσι λιταίς. Αη
exactly similar construction occurs in
Eurip. Herc. F. 1267: "Έτ' εν γάλακτί τ'
όντι γοργωπους όφεις 'Επεισέφρησε σπαρ-
γάνοισι τοις έμοις “Η του Διός ξύλλεκ-
τρος. Comp. also περώντι, ν. 603, inf.
-τινά the indef. for the def. τους θεούς,
as often.-τάσδε μερίμνας, scil. το διώκειν
τους φονέας, &c.-εμαΐσι λιταίs, a com-
mon hypallage; Pers. 698, την εμήν
αιδώ. Ρr. Vinct. 396, θρήνος δυμός.
Soph. Ed. R. 959, Col. 332.-'Ανάκρισις
was the preliminary investigation of
a case before an Archon or other
magistrate, before it came into the
public courts. Smith, Dict. Antiq.

p. 92.

« PrécédentContinuer »