Images de page
PDF
ePub
[ocr errors]

Fortunà ; pudet ire, diu quò fara vocabant.
Quæ fuerant hac læta tenus, vertuntur acerbos
In gemitus : sæpe immeritum me tempore ab illo
Insequirur durus fpreta ob mandata Palæmon.
Debueram ex illo , fi mens non vana fuiflet,
Augurio sapere ; at quid non fperare licebat?
Carminibus potui durum qui flectere Ditem,
Crudeles etiam placare l'alæmonis iras
Sperabam, quantò durus magis ipse Palæmon?
Quin & opem ruris dominus fpondebat amicam i
Sed me infælicem haud melior fortuna revisit.
Nam latitans lylvâ in mediâ malè callidus auceps
Incautas volucres meditor dum fallere visco;
Me pennata cohors latitantem vidit in ulino,
Vidit & insidias, & me delulit hiantem:
Vicina irarus cum me ad vivaria vertens,
Non sic effugient, dixi, mca retia pisces,
Retia ter jeci prædâ prope lætus opimâ,
Subdola ter capti ruperunt retia pisces.
Quid faciam toties voto deceptus inani?
Omnes subduxi malè-turis piscibus undas,
Et tandem inviti venêre ad reria pisces :
Haud impunè tamen ; me nudus fcilicet urna
Increpuit Deus ; & nudæ sub litore Nymphæ.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

* A D

CL. PELETERIUM,

REGNI ADMINISTRUM

IN VILLA SUA RUSTICANTEM. Santolius Vi&torinus se reli&tum ab eo fuiffe

queritur.

LXXVIII.
L , :

Turbare vestris questibus filentia;
Er canere doctæ, nata gens sylvis, aves,
Lamenta, flebilesque voces rumpite ;
Tractu que longo confitæ vos arbores
Errante Auctu quas rigat præterfluens,
Intrare quando gestir urbem Sequana,
Siccos, inertes, frondibus pudos fuis
Porrigite ramos,& feraces vitibus
Valete colles, & meo quæ non semel
Cantu lonastis læta quondam litora ,
Jam deftituta amabili folatio,
Ululate, gemite, fete vos , & plangite:
Non audietis amplius SANTOLIUM.

Nostris Camonis qui favebat optimus,
Jam nunc sinister vix meas nugas amat
Rei Minister Gallicæ PELTERIUS.

Hic ille pofitis dum vacat negotiis ,
Suique ruris blanda captans otia
Legit Poëtas : me legebat, & meos

* Claude le Pelletier Mini. de Santeul dans ces Vers fc ftre d'Etat avoit mené à ra plaint de n'être point de la terre de Villeneuve Messieurs Compagnie, & de n'être plus Rollin & Hersant personnages dans la même faveur comme d'un grand merité, Monsieur auparavant.

Ad astra versus efferebat approbang;
Præfectus urbi litteris quos aureis
Sculpfit legendos, urbis in magum decus.
Mihi inde nomen. Nam latini carminis
Vim sentit, interdum fcit etiam & fcribere.

Si rusticatur, rusticantur & fimul
Comites Camænæ. Quas amavit vel puer,
Et juvenis Artes, Vir, Senex, non deferet.
Unde ergo mentis tam fubita mutatio ?
ROLLINE, gentis ample litterariæ
Dominator, aditus nempe solus occupas;
Solus latinè fcribis, & folus sapis,
l'lacere scriptis non tibi foret satis ,
Si non placeres candidis & moribus;
Utrumque paucis Diî dedêre vatibus.

Vetus Poëta , danda fi dictis fides ,
Enervis , & iners desipit SANTOLIUS.
Lyram ille senior tractar imbelli manu
Inflare nec par pulmo jam valet rubam.
Hoc est olorum, triste quos fenium premit,
Fato subipfo dulciùs ut illi canant.
Senibus poëtis non idem illud contigit
Hebescit animus, dum ligatus frigore
Sanguis furorem mentis infanæ tulit;
Si docta fcripfi, doctus hæc fcripfit furor.

Ita est, Amice, fuiinus, & meæ miser
Famæ fuperftes vivo: pars melior mei
Interiit animus, factus ipse fabula.
Severa leges , transgredi quas non licet,
Natura fixit, tempus est rebus suum.

Non fernper annus floret, & gelu potens Hyems sub altis nivibus æftatem ligat. Non le reperit, & horret, & fe-se stupet Hirsuta tellus, læta vernis Colibus Quæ flore nuper se coronabat suo. Tibi relinquo, dedecet me jam lenem, Apollinarem, quâ superbis, lauream. Fretus juventâ, montis advolans jugum, Quas non Poëtis arbiter leges dabis? Quis plectra? quis tubam, & chelym vellet mana?

ROLLINI, gentis ample litteraria
Dominator, imples justiùs meas vices.
Me depulisti. Fruere. Num vacat mihi
Locus secundo? Non. Prohibet HoRSANN IUS.
Lugete Valles, flete Solitudines.

A D
CAROLUM ROLLINUM,
ACADEMIÆ PARISIENSIS

AMPLISSIMUM RECTOREM.
Appendix ad præcedentem querimoniam.

L X X V II I.
Quem u Rus invidiam ibilis allora capare honores

Æmulus invideam , tollis ad astra
Hanc, ego crediderim , cùa fecit maxima virtus

Invidiam , meritis nalcitur illa tuis.
Tu mihi, quàm meliùs, dum Reguin è sanguine Princeps

CONDÆ us pluris me facit, invideas.

* DE VIRI ACADEMICI

ET HUMANISSIMI APUD S. VICTOR EM SECESSU,

Et de illius non ita libero aditu.

L X XI X.

Um fabulantur, multa de me garriunt

D ,

* Monsieur l'Abbé Teftu de teur des Stances Chrétiennes, l'Académie Françoise , & Au- s'étoit retiré dans la Maison de

Hominis politi qui carcam frequentiâ;
Quippe ille nuper, dum saluti confulit
Vitæ beatæ cupidus, æternis sua
Longè antè fata poflit ut bonis frui,
Seceslit intra sepia tranquillæ domûs,
Ubi liber animus res caducas deferens
Sibique totus & Deo totus vacet.

Validis Sodales his ferè rationibus
Me conquerentem de viro tali, improbant.
Majora & addunt, ut querelæ fit modus,
Aures quietas nam fatigo, nec domus
Resonare cellat frivolis

sermonibus ;
Et fic perargent; quisque pro arbitrio , sua
Et lege vivit, quisque juris eft fui:
Non ille vivit, qui fibi non vixerit.
Quin de profunda nocte quilatet Deus,
Se retegit omnis alta per silencia.
Torrens, inundet que beatos Gloria
Tacitus, revolvit ; munus hoc paucis datum eft,
Silente ftrepitu, mentis in facrario
Æterna que ftant cogitare, o que brevis
Mox hora rapiet vana terris gaudia.
illo beatus ergo vivat munere
Hic nofter hofpes, quo fuperbit hospite
Augufta femper, facra VICTORI domus.

Ego fic Amicis multa me increpantibus ,
Paucis rependo. Desinam numquam queri
Hominis politi quòd caream frequentiâ.
Ille ille prælens, ceû mihi Sol proximus
Se nube velat, ille qui solus meas
Fugare tenebras poterat , & quod pejus est,
Queri negatur, damnor; & vivo miser ?

S. Vi&or. Monlieur de Santeul cette Piece de Vers , qui con. le cherchoit toûjours, & com- tiennent une louange fort de. me il ne pouvoit jamais le licate. joindre , il s'en plaignit par

« PrécédentContinuer »