Images de page
PDF
ePub

QUID BONIS ET MALIS FUTURUM.

417

hoc loco inconcinna vox est. Præferrem atque etiam proponerem vɩvà, nisi crederem omnino legendum esse nunc, quod Plutarchus olim legerat in mss. suis, ut patet e Symposiac., IX, 5 : ...... ὡσαύτως· τὴν εἰκοσὴν δὲ λαχ. Namque ὡς, ut fit, repetitum est ex ὡσαύτως, et τὴν facilè in τo mutatur ob compendiariam notam. Miror neminem id cogitasse, quantum sciam, ne Bekkerum quidem. Ego vix mihi temperavi, quin sic scriberem. Alii certè facient.

Ρ. 134. Εκείνην δ ̓ ἑκάςῳ, ὃν εἵλετο δαίμονα.... Ex hac doctrina Euripides Socraticus, Andromach. v. 98:

Στεῤῥόν τε τὸν ἐμὸν δαίμον ̓, ᾧ ξυνεζύγην.

Ρ. 136. οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν σέγει. Vulg. ἀγγείο. Pro quo Stephanus aut ἀγγεῖον aut αγγείων scribendum censebat; sed enim ἀγγεῖον est in cod. regio. Bekker, ςέγειν,

ἄττοντας ὥσπερ αςέρας. De verbo άττειν opera pretium erit adire v. cl. Boissonad. in Philostr., p. 600..

idεív éwber αútòv on.... Cod. Parisinus 1807 malè habet in margine, γρ. ἄνωθεν.

Καὶ οὗτος ὁ μῦθος ―oux άπάλεTO. Scholiast. in Phileb. c. 4: Ὁ μῦθος ἀπώλετο· τούτῳ χρῶνται τῷ λόγῳ οἱ λέγοντές τι πρὸς τοὺς μὴ προσέχοντας.

QUID BONIS ET MALIS FUTURUM. P. 138. ὧν σὺ λέγεις. Sic Heindorf., pro vulgata lectione, où éy. Accepimus, ob mutationis simplicitatem et elegantiam. Mox est sigaɣáya in schedis Clarkianis bibliothecæ Bodleianæ, quas primus edidit Th. Gaisford, Oxonii, 1820. His deinceps multum debebunt Platonis editores : et nos aliquid debuimus.

ἢ εἰ εἴποι τὴν ἀλήθειαν. Vulgo, ἢ εἶποι. Stephanus jam, in margine, aliquid plenius suspicatus erat: quod nunc eruitur e codd. Aug. et Meerm. Habent enim si pro, alterâ nempe syllabâ a Gr.eculis transcribentibus omissà ob iotacismum.

καὶ

P.140.rous пp. xaτnyopɛiv. Optimè, ut videtur, Bekker, nazzγορεῖν. Sed nondum audeo exscribere. Deinde in ὅτι δικαίως πάντα ταῦτα ἐγὼ λέγω καὶ πράττω, Heindorf., post Ficinum et Basileens. priorem, interpungit sic, èyà léyw, xai zpáttw Tò úμÉTEр. on T. Sed, ut nobis videtur, Stephanum et alios sequi præstat. Infra, codd. reg. et Bodl. nápxo, pro vulgato υπάρχει. Paruimus.

ὅςις μὴ παντάπασιν ἄλογος. Scribitur et αλόγισος. Marg. PENSÉES DE PLATON.

27

Stephani. Revocavit Heind. e codd. reg. Aug. Meerm. et Bas. secunda. Habet quoque ms. Clark., fol. 402. Bekker prætulit.

P. 142. "Axxe d'ǹ, pasi, quod dicunt, ut proverbium est. Nam illud äxeɛ on instar est proverbii. Testatur scholiastes in prima verba Atlantidis nostræ, ̓́Ακεε δή, ὦ Σώκρατες.

πρὸ τῆς ψυχῆς τῆς αὐτῶν ὀφθαλμοὺς καὶ ὦτα... Vetus liber addit xxi odóvtas. Absurdè. Serranus recepit.

Ρ. 144. ἔρημον.... καταλιπόντα. ». « Hoc καταλίποντα nemo, præter Viger. ad Eusebium, traxerit ad prægressum zpírra, Positum hoc pro καταλιπούσαν, velut ante ἐρήμου pro ἐρήμην, generisque mutatio facta propter interposita illa novos ézás, ut et Routhius admonuit. » Heindorf. Ms. Clark. zzi xaтalóvra, quod Bekker edidit.

ἐὰν ᾗ ἀποῤῥητόν τι τῷ ἑτέρῳ. Απόῤῥητον, indictum, injudicatum; ripe, quasi Surépop, alterutri. Ruhnken., ad Tim. Lexic., p. 44, corrigebat aropov. Heindorf., e cod. Meerm. felicius, à àпоρйτóv TE τà répw. Atque ita ferè ms. Clark. Sic omnino Bekker. Post, in Totovde vi hoyiÇqual, addimus et nos e codd. reg. et Oxoniensi.

τό τε σῶμα, τὴν φύσιν τὴν αὑτοῦ.... Nihil deest, invito Heusdio, Specim. crit., p. 97, quem optimo jure non vult audire Buttmann., Auctar. animady. in Gorg., p. 529. Respondent enim his sequentia, ταυτὸν δὴ — καὶ περὶ τὴν ψυχὴν εἶναι.

Ρ. 146. κατεαγότα εἴ τε ἦν μέρη. Vet. lib. μέλη, et paulo post, ταυτὰ ἔνδηλα. Heindorf. quoque μέλη recepit e codd. reg. Aug. Meerm. et Eusebio. Sic et ms. Clark. et Bekker. ἢ παράδειγμά τι τ. ἀλλ. « Unice legendum παραδεί quari.» Heusd., Specim. crit., p. 98. « Hac tamen mutatione, quamvis levissima, nihil est opus.» Heindorf. Ms. Clark. lectionem edd. confirmat. Bekker tamen Heusdium sequitur.

P. 148. xai opódpa ye ä. ày. Heindorf. particulam yɛ revocavit e codd. reg. Bodl. et Aristid. Euseb. Bekker admisit.

Ρ. 152. Καὶ σὲ ἴσως τυπτήσει τὶς ἐπὶ κόρρης. << Mihi de glossemate suspectum est istud ni zóppns. » Heindorf. « Neutiquam in his Heindorfio assentior. » Buttmann. Ms. Bodl. zai ἐπὶ κόῤῥης.

a Ut

καὶ ἔασον τινὰ σοῦ καταφρ. Seneca vertit, Ep. 7: : sis beatus, et te alicui stultum videri sine; quisquis volet,

tibi contumeliam faciat et injuriam.... Tu tamen nihil patieris, si modò tecum erit virtus. >>

Ρ. 154. σύ γε παῤῥῶν πατάξαι...... Scribo πατάξαι ( non πάταξαι), ut subaudiatur ἔασον ex præcedentibus : intellige autem naráža ènè xóppns, ut supra.» Steph. Id Cornarius πατάξαι jam monuerat. Probant nunc mss. reg. Bodl. Meerm., quos Heindorf. secutus est. Assentitur Buttmann., qui Heusdium refellit, bæc per verbum medium explicantem. Mox, e sched. Bodl., addimus piv ante alterum dozy, non ante xpva, ut fecit Heindorf., errore forsan hujus, qui lectt. transcripserat. In fine, Tour oûv έτáμela, illustratur a cl. editore Philostrat., p. 592.

GENIUS SOCRATIS. P. 154. Εςι γάρ τι... δαιμόνιον. Divinum aliquid, non aliquis deus. Sic sæpissime zò Jstov, quum ignota quædam vis, quam tamen non affirmant deum esse, significatur.

P. 156. Ei se foúhole...... « An peo0e, ut interpungatur post ẞolec0e?» Stephan. Nihil jubet.

Εὐθὺ δαιμονία.

Eùtù To Saμovís. « Exposui, adversùs dæmonii mandatum, sicuti v To doyμatos dixit in Alcibiad. II, contra decretum. Neque potest particula suoù aliò referri, quemadmodum docet constructio. » Serranus, Quod non improbavit ipse Ruhnken. ad Tim. Lex., p. 127. Serranus etiam, quod mireris magis, eodem modo infra vertere jubet εὐθὺ Εφέσω καὶ Ἰωνίας. Stephanus verò intelligit, εὐθὺ τῆς φωνῆς τοῦ δαιpovie. Atque ita meliùs, servato vulgari sensu, rectè ad prædictam mortem, et post, rectà Ephesum versus et Ioniam, ut in superiori ecloga, où ts pepas, rectà in custodiam. Adde animadvers. in Philostr., p. 400.

P. 158. sì ápu vì héyet. « An aliquid dicat, id est, an quæ dicit, minimè sint nuga; an dicat, quod minimè sit contemnendum. » Stephanus.

Σαννίωνος τοῦ καλοῦ. Ficinus Serranusque jubent esse Sannionem, Cali filium. Veteres quidem edd. habent nescio unde majusculam litteram. Hic etiam, ἢ ὁμοῦ τὶ τούτῳ ἐλᾶν (ὁμοῦ Ti, Plutarch. Sylla, c. 11), errat idem Serranus interpretando in Notis, Sannionem eamdem sortem subiturum vel incursurum, quam Timarchus subierit, atque addendo: Sic illud route ad superiorem narrationem referri quis non videt? Ego non video. Meliùs Stephanus, « aut proximè ad mortem accedat.» Cod. Bodl. Tas spatsing.

Ρ. 16ο. Τοῦτό ποτε ἔπαθεν Αρισείδης. De hoc Aristide, ne

pote Aristidis Justi, vid. Theœtet., c. 21, p. 310, Hein dorf, 1805.

Ρ. 16ο. ἄπιςον μὲν, νὴ τοὺς θεούς. Stephan. in margine, Πότερον· ἄπιςον μέν τι. Nulla causa.

POETA. P. 162. Aűτn μèv ń X1005. V. Schol. Ruhnken., p. 138; Proclus, in Polit., p. 401; et v. cl. Boissonad., in Herodian. Epimerism., p. 152.

Διὰ δὲ τῶν ἐνθέων τούτων... « Pro ἄλλων Ficinus videtur legisse äλ×5, ut èvσóvτv activè sumatur. Alioqui intellige, άλλων ἐνθυσιαζόντων διὰ τῶν ἐνθέων τούτων. » Steph. Vertere autem ille potuit, poëtæ conciti alios furore corripiunt, vel quum legisset ov

Ρ. 164. κούφον γὰρ χρῆμα.... De hoc usu loquendi juvabit consulere cl. editorem Niceto Eugeniani, III, 83, et quos ibi excitat eruditos. Idem, ibid., IX, 9, docet ¿ðúvatos más junctim intelligi debere, ita ut av pro návτws sit, vel scribere oporteat τὸ πᾶν : nam ποιεῖν, eo sensu, fere semper absolutum. Bekker, adóvatos nãs.

P. 166. Epauά T. Atticè, meliùs quàm eupeux, ut docel Thom. Magist., p. 393. Bekker, Motāv.

Ρ. 170. καὶ ἐπειδὰν μέν τις ἄλλο τε ποιητοῦ ᾅδῃ... Nihil deest, neque ex. sequentibus, ut Steph. innuit, assumendum est pos. Sed intelligendum tì, per ellipsin vel nostrati linguæ usitatissimam. Plura docentur ad Philostr. Heroic., p. 404.

PARS SECUNDA. DE HOMINE.

DE OFFICIS. Pag. 172. Apoux.... « An non jam venisse atque adesse arbitremur colonos? » — · Ανδρες τοίνυν.... hyperbaton, pro φῶμεν τοίνυν πρὸς αὐτούς· ̓́Ανδρες, ὁ μέν..... ut Leg. VI, 18; X, 10. Cod. Voss. in margine: Пa λόγον λέγει τὸν Ὀρφικόν θεὸν δὲ τὸν δημιεργὸν σαφῶς. Delav Repaiver. Suppl. ósóv, rectam viam ingreditur et pergit. Frustra Böckh, in Minoem, p. 54, prætulit beix, Miror Bekkerum accepisse. O dé is, melius atque vividius quàm δέ τις, si dé Tis, quod ex Theodoret. et Cedreno reponunt editores novi.

Ρ. 174. ὡς τῶν ξυνα». Sic disponenda verba: Δεῖ πάντα άνδρα διανοηθῆναι, ὡς ἐσόμενον τῶν ξ. τ. 9. Suppl. ἕνα vel τινά. Inferiùs autem, pro zzi dixos, Faehse, Syllog, lect. p. 383, malit xai 0εos. Frustra.

Βέλη δὲ αὐτοῦ, id est, τοῦ σκοποῦ. Quasi dicat πρὸς autóv. Cod. reg. 1807, in margine, yp. psos. Minùs.

rectè.

Ρ. 176. Πρῶτον μὲν, φαμέν, τιμὰς τ... Hæc ita sequere Πρῶτον μὲν, φαμὲν, τυγχάνοι τὶς ἂν ὀρθότατα τοῦ σκοποῦ τῆς εὐσεβείας, νέμων τὰς τιμὰς, μετ ̓ ὀλυμπίας.... θεοὺς, τοῖς χθονίοις θεοῖς, (id est) ἄρτια καὶ δεύτερα καὶ ἀρ. Pythagorica scilicet doctrinâ (Porphyr., Vit. Pyth. c. 38), paria et secunda et sinistra diis inferis, imparia verò et prima et dextra cœlestibus attribuit.

ὡς θέμις....

és Jépes.... « Quoniam justum est, debitorem exsolvere.... et reputare....; exsolventem (ut) fœnora curas et laborantium ærumnas veteres apud pueros fœnori collocatas, reddentemque (ea) vetulis in senectute multùm indigentibus.» Néueois, Plutarch., Philopom. in fine; Callimach., III, 57.

μήθ ̓ ὑπεραίροντα. Quasi præcedat, ταφὴν τιθέναι δεῖ. Hic autem, ὧν οἱ προπάτορες τοὺς ἑαυτῶν γ. ἐ., non opus est addito verbo εἰς : nam ἐτίθεσαν valet idem atque ἐποίησαν, quæ vox hunc accusativum ferre posset.

P. 178. A de pès izy. Ordo: « Quæ verò erga filios et cognatos.... præstantem, suæ vitæ decus addentem, ritè (eam) ornare opus est; (ea omnia) legum ipsarum enarratio, vel suadens, vel cogens, civitatem nostram, cum volentibus diis, felicem fortunatamque reddet. » Sic deinde: Пept d'è τούτων, ἃ χρὴ κ. τ. λ.

Ρ. 180. Ὁ δ ̓ ἡγούμενος..... αὔξειν. Addunt codd. Voss. et Monac., et Bekkeri editio, low iπeížeσt. Quibus ferè Stobæus adstipulatur, Serm. XLI, hoc mendo, Ta eE. Sed inutilia esse verba ista credam, atque intrusa in hunc locum ad præparanda ea, quæ sequuntur.

Ρ. 182. Οὐδὲ, εἰπεῖν ξ., ὃς, ἅπερ... Hic multum sudant interpretes, et varia satagunt : habent enim editi libri öσπeр, ita ut manca hæreat compositio. Stobæus addit as ante siTε, et cod. Monac. & ante voμoléτns; nihil ad rem. Stephanus quidem, pro ovde, legerat in vet. ôs dé; Heindorfius, Specim. critic. p. 34, vult ôs av öoaneр; Astius, libenter usus audacia suâ, latè exspatiatur legendo, Oude, s simeïv žvλ

« PrécédentContinuer »